Perspectief voor een ziek kind
Verslag oud leerling
Donderdag 11 december 2008 ben ik op de Openluchtschool geweest. "Ja en?" zult u zeggen "Wat is daar nu zo bijzonder aan.
Heel veel kinderen en personeel waren er toen ook."
U hebt gelijk, maar toch zit er een verschil. Ik ben namelijk na 54 jaar teruggekomen.
Vanaf maart 1950 tot maart 1954 heb ik op deze school gezeten. Eerst in een oude school aan de Beukelsdijk. Dit was een noodopvang omdat de echte Openluchtschool tijdens het bombardement van Rotterdam vernietigd was. Vanaf 1952 aan de Laanslootseweg. Dit was een echte openluchtschool met bijna altijd ramen open voor de frisse lucht (’s winters met een cape en een voetenzak voor de kou) en veel buiten zijn. Spelen, maar ook rusten.
Het is leuk om nu vast te stellen dat er nog heel wat zaken er hetzelfde, zij het wat vrijer, aan toegaan. Neem bijvoorbeeld dat rusten. Nu een uurtje en een boek lezen mag. Toen anderhalf uur, allemaal op dezelfde zij en slapen. Of dat nu lukte of niet, het moest absoluut stil zijn. Tussen de middag warm eten hadden wij ook, alleen niet uit eigen keuken maar uit centrale keukens van de gemeente. Het eten kwam in grote bussen en was al verwarmd. Vooral de erwtensoep vond ik erg lekker.
De reden dat ik na al die jaren weer op de school kwam was om in het oude archief namen op te zoeken van medescholieren uit die tijd. Met de heer Zwijnenburg had ik daarover contact gehad en op zijn medewerking kon ik rekenen. Vol spanning opende ik het grote boek, waarin op chronologische volgorde de leerlingen ingeschreven werden. En jawel, daar stond ik. Binnenkomst 27-03-1950, vertrek 1-03-1954. Snel verder kijken naar wie ik nog ken. Ik had thuis al een tamelijk grote lijst met namen, die ik me herinnerde, maar hier dan de juiste naam of achternaam en adres. Een aantal keren was het “O ja, die naam herken ik nu ook weer.”
Al met al een feest. Hoeveel oudleerlingen van een willekeurige school kunnen zo’n belevenis meemaken? Ik denk niet veel.
Graag wil ik het hoofd van de school, de heer Jan Zwijnenburg, ook op deze plek bedanken voor zijn medewerking. Het waren een paar onvergetelijke uren.
Branko (Johan) Dollée, toen Joop genoemd.
Heel veel kinderen en personeel waren er toen ook."
U hebt gelijk, maar toch zit er een verschil. Ik ben namelijk na 54 jaar teruggekomen.
Vanaf maart 1950 tot maart 1954 heb ik op deze school gezeten. Eerst in een oude school aan de Beukelsdijk. Dit was een noodopvang omdat de echte Openluchtschool tijdens het bombardement van Rotterdam vernietigd was. Vanaf 1952 aan de Laanslootseweg. Dit was een echte openluchtschool met bijna altijd ramen open voor de frisse lucht (’s winters met een cape en een voetenzak voor de kou) en veel buiten zijn. Spelen, maar ook rusten.
Het is leuk om nu vast te stellen dat er nog heel wat zaken er hetzelfde, zij het wat vrijer, aan toegaan. Neem bijvoorbeeld dat rusten. Nu een uurtje en een boek lezen mag. Toen anderhalf uur, allemaal op dezelfde zij en slapen. Of dat nu lukte of niet, het moest absoluut stil zijn. Tussen de middag warm eten hadden wij ook, alleen niet uit eigen keuken maar uit centrale keukens van de gemeente. Het eten kwam in grote bussen en was al verwarmd. Vooral de erwtensoep vond ik erg lekker.
De reden dat ik na al die jaren weer op de school kwam was om in het oude archief namen op te zoeken van medescholieren uit die tijd. Met de heer Zwijnenburg had ik daarover contact gehad en op zijn medewerking kon ik rekenen. Vol spanning opende ik het grote boek, waarin op chronologische volgorde de leerlingen ingeschreven werden. En jawel, daar stond ik. Binnenkomst 27-03-1950, vertrek 1-03-1954. Snel verder kijken naar wie ik nog ken. Ik had thuis al een tamelijk grote lijst met namen, die ik me herinnerde, maar hier dan de juiste naam of achternaam en adres. Een aantal keren was het “O ja, die naam herken ik nu ook weer.”
Al met al een feest. Hoeveel oudleerlingen van een willekeurige school kunnen zo’n belevenis meemaken? Ik denk niet veel.
Graag wil ik het hoofd van de school, de heer Jan Zwijnenburg, ook op deze plek bedanken voor zijn medewerking. Het waren een paar onvergetelijke uren.
Branko (Johan) Dollée, toen Joop genoemd.
